فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت صد و هفتم :
لبخندم عمیقتر شد و او این را از داخل آینه آسانسور دید. با اخمی نمکین سرش را به طرف دیگری چرخاند و لبانش را روی هم فشرد.
شانه هایم از فشار خنده کمی لرزیدند. تا به طبقه بیستم برسیم او از من روی گردانده بود و من آرام و در خفا میخندیدم. زمانی که رسیدیم با دست اشاره زدم.
ـ بفرما رویا خانوم. خانوما مقدم ترن.
لبخندی مصنوعی بر لبانش نقش بست و ممنونمی زیر لب زمزمه کرد و بیرون رفت. من هم با ل
لطفا صبر کنید...
م
1رویا هم عجب بازیگریه نقش خودشو خوب بازی می کنه 😍